Publiczna Szkoła Podstawowa w Popielowie

Paweł Barczyk urodził się dnia 23 stycznia 1882 r. w Popielowie jako syn Walentego Barczyka i Elżbiety z domu Wójcik.

Po ukończeniu szkoły powszechnej, w 1894 r., to jest w 11. roku życia został posłany do gimnazjum w Strzelcach Opolskich, do którego uczęszczał przez 6 klas do 1900 r. Ponieważ był jedynym synem, jego rodzice zdecydowali, że obejmie gospodarstwo. Wobec tego nie kontynuując dalszych studiów i nauki został chłopem, utrzymując w ten sposób w polskich rękach ziemię i gospodarstwo po rodzicach.

W 1908 r. ożenił się z Franciszką Skrzypczyk z Chróścic, z którą miał siedmioro dzieci, jedna córka zmarła, syn Paweł zginął na wojnie w 1942r. Drugi, w czasie wojny zaginął. Córki Maria, Katarzyna, Łucja i Bronisława wyszły za mąż i wyprowadziły się z Popielowa.

W czasie I wojny światowej, w 1914 r. został wysłany na front do Francji. Ciężko ranny, 25.08.1915 r. dostał się do niewoli angielskiej. Jako niezdolny do dalszej służby 5.02.1916 wrócił do Popielowa, do gospodarstwa.

W okresie po pierwszej wojnie światowej rozwijał wśród ludności Opolszczyzny, szczególnie w Popielowie i okolicy, intensywną działalność w zakresie krzewienia poczucia narodowego ludności, zakładając polskie towarzystwa oświatowe, koła śpiewacze, amatorskie zespoły teatralne, itp. Działalność ta stanowiła ważny czynnik w umacnianiu wspólnej więzi narodowej z Polską, zarówno wśród starszej ludności jak i wśród młodzieży.

Tym samym jego działalność przyczyniła się do przygotowania i pobudzenia zrywu powstańczego jak również do przygotowania akcji plebiscytowej. Paweł Barczyk był bowiem współorganizatorem POW (Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska) w Popielowie. Był wybitnym działaczem plebiscytowym, pełniąc funkcję Prezesa Polskiego Komitetu Plebiscytowego w Popielowie oraz funkcję Prezesa Rady Ludowej w Popielowie. Przyczynił się również do zorganizowania polskich klas w szkole popielowskiej, z polskim językiem wykładowym. W następstwie tej działalności był narażony na terror niemiecki i w czasie 3-go powstania śląskiego był zmuszony przez dłuższy czas ukrywać się przed władzami i bojówkami niemieckimi.

W 1923 r. wstąpił do Związku Polaków w Niemczech i był aktywnym jego członkiem. Również cała jego rodzina należała do Związku Polaków w Niemczech. W tymże 1923 r. z ramienia Polskiej Partii Ludowej w Niemczech wszedł razem z Jakubem Kanią z Siołkowic jako radny do Sejmiku Powiatu Opolskiego, którą to funkcje pełnił przez 3 kadencje. Z tego tez tytułu wszedł jako członek – jedyny Polak – do Wydziału Powiatowego w Opolu (dzisiejszy odpowiednik Zarządu Powiatu). Dzięki swej nieugiętości dał się poznać jako dzielny obrońca praw ludności polskiej na Opolszczyźnie. W następstwie tego z ramienia Polskiej Partii Ludowej w Niemczech wybrany został posłem do Sejmiku Prowincjonalnego Śląska Opolskiego, gdzie wspólnie z Arką Bożkiem reprezentował interesy polskiej ludności Opolszczyzny.

Z tego okresu na szczególne podkreślenie zasługuje jego walka z Nadprezydentem Lukaszkiem, dążącym do zburzenia Zamku Piastowskiego w Opolu. Dzięki wysiłkom Pawła Barczyka zachowała się Wieża Piastowska, symbol pradawnych słowiańskich dziejów Śląska. W tym okresie był również współorganizatorem Górnośląskiego Zjednoczenia Rolników i jego pierwszym prezesem. Z ramienia Polskiej Partii Ludowej w Niemczech wybrany został radnym Izby Rolniczej w Opolu, gdzie bronił interesów polskich rolników.

W 1928 r. został tzw. Polskim wójtem w gminie Popielów, którą to funkcję piastował do 1933 r., tj. do usunięcia go z tej funkcji przez władze hitlerowskie. Od tego roku wzmógł się terror i szykany skierowane przeciwko jego osobie. Nie piastował żadnych funkcji i pracował jedynie w swoim gospodarstwie.

Po wyzwoleniu Śląska mianowany został pierwszym wójtem gminy Popielów i piastował tę funkcję od 01.04.1945 r. aż do 14.06.1946 r. Zorganizował Koło Stronnictwa Ludowego w Popielowie i był jego prezesem. Został wybrany również Przewodniczącym Rady Spółdzielczej Gminnej Spółdzielni Samopomocy Chłopskiej i przyczynił się do jej uruchomienia i rozwoju.

W toku swej intensywnej i ofiarnej pracy zmarł w 1950r. w wieku 68 lat na zawał serca. Dla uczczenia jego pamięci i na pamiątkę jego działalności, na domu, w którym żył i działał umieszczona została tablica pamiątkowa.

Opis zdjęć:

1. Paweł Barczyk z żoną Franciszką.

2. Paweł Barczyk z żoną i wnuczką Wandą przed swoim domem.

3. Paweł Barczyk z żoną, córkami Łucją i Bronisławą.

4. Paweł Barczyk z żoną w czasie żniw.

5. Uroczystość odsłonięcia pamiątkowej tablicy w 1974 r.

6. Tablica pamiątkowa na budynku przy ul. Powstańców 17.

7. Grób Franciszki i Pawła Barczyka na cmentarzu w Popielowie.